#unutMADIMAKlımda
İçimize "Öküz" oturdu Milletçe...
Kelimeler yersiz; yetersiz... Bağırınıyoruz; bir biz duyuyoruz...
Pasif agresiflik huy haline geldi...
Uğrak yerlerimizden geçerken; hadi hayırlısı diye ürkek gözlerle bakınıyoruz etrafa acaba bu an o an mı diye...
Ya da bu sefer teğet geçmezse...
Biri teğet geçse; fotoğraftaki bir kare alıyor içine...
İşi deliliğe vurmak bir çare; bi-çare...
Madem arabamın içinde; elimde valizimle; kulağımda kulaklıkla sokakta her an veda etme olasılığım yüksek; o zaman ben de daha çok severim; çatlayana kadar; daha çok sarılırım; daha çok bırakırım hayatı kendi haline; bildiği gibi... Daha çok yaşarım... Belki daha çok hikayem birikir...
Saniye unutmam ama maruz kalınanı... Canım Ankara'da her gün önünden geçtiğim caddedeki izleri; iyi misiniz diye sorarken elimin yüreğimde kaldığı anları...
Henüz çocuktum... Yanıyor dediler... Televizyonda izledik onu da #unutmadımaklımda
Şiire, Saz'ın teline, Dervişlerin yoluna gönül vermişlerin yolu ışık olsun...
Kaybettiğimiz; sonsuzluğa uğurladığımız tüm can'lar yolunuz Işık olsun...
Aşkla, ışıkla
Burçak
