Eski sokağının üzerinde gezdirdi parmak uçlarını...

Gözlerini kapattı ve kandil gibi uçları yeşillenen incir ağacının dallarını tutacakmış gibi uzattı elini boşluğa; 

Yüzünde özlemle karışık bir tebessüm...

Gün doğumlarını beklerken duyduğu heyecan tam da o anda en varlık haline yerleşti... 

Daha da sıktı göz kapaklarını ve penceresini süsleyen dut ağacının özlemine bıraktı kendini... 

Kuş sesleri beliriverdi ve yüzünü gökyüzüne çevirdiğinde; uçmayı yeni öğrenen yavruların volesiyle uyandı... kayboldu doğanın içinde... sessiz... sedasız... 

iyi ki...

aşkla, ışıkla ve özlemle yeniköy'e

Burçak